కాలం చేసిన గాయాలు……

జూలై 31 వస్తుందంటే ..నాకెందుకో తరతరాల ఆకలి గుర్తికు వస్తది

బహుశా,ఆకలి అంటరానితనం ఉన్న ప్రతి వోక్కనికీ ఈ కథ ఉందొ లేదో నాకు తెలీయదు కాని

నా కథ అందుకు కొంచం మెరుగు ఎందుకంటె చాలామంది అభాగ్యులకంటే నేను కొంత మెరుగే

కానీ ..కాలం నామీద విసిరిన కసాయి గాయం తలచుకుంటే …కల్లెంబడి దారాపాతం గా నీళ్ళు ఆపితే ఆగేవిగావు ..

ఆకలి కీ అవమానాలికి నేలవయిన ఈ (నాదిగాని ) ఈదేశం లో Skylab భూమి మీద పడుతుందని

లోకం కోడై కూస్తుంటీ ప్రాణం మీద ఆశో లేదా ఇక తిన బోయి తింటామో లేదో అని

..ఉన్న కోళ్ళను కుక్కలను గొడ్లను కోసుకొని తింటూ

బంధువులను చివరి సారిగా పలకరిచంచే సంస్కుభిత సమయంలో

మా అన్న వెంకన్న పుట్టాడని మా అమ్మ అనుకుంటుంటే విన్నాను

ఆ సంగటన తర్వాత ..ఎమర్జెన్సి (emergency ) రోజుల్లో అటూ ఇటూ రెండు మూడు ఏళ్ళకు నేను పుట్టానని అను కుంటుOడే వారు

ఆ రోజు పెద్ద ఇంటి పిల్లాడో యాదృచికంగా పుట్టి ఉన్నది గుర్తుంచుకొని .. మంత్రసాని అంటే తెలిసింది .

నా పుట్టుక అంత గొప్పదేమీ కాదు కానీ ఒక పుట్టుక గుడికీ బడికీ నాగరికతకు దూరంగా మరింత మేము పెరిగాము

ఆ క్రమం లో నా తల్లి దండ్రులు కష్టించారు అలా మా అమ్మా

రోజంతా పోలంపని చేసి నన్ను పొలం మోకాలు దిగబడే బురద పొలం గట్టు మీద కనడం

ఈ దీశ అభివృద్ధి కి సాక్ష్యం ..

నిండు పదో నెలలో మా అమ్మ కడుపు వరి కంకులను ముద్దాడే వట

బురద లో పొలం లో నాటు వెస్తూ గట్టు మీదనే కన్న దాని

మా మంత్రసాని ముసల్ది అప్పదాప్పుడూ చెప్పుతుంటే విని ఏడ్చే వాడిని అది తలుచు కుంటే

కళ్ళ వెంబడి రక్తం కారేవి. కొంచం ఏడుపును దాచుకుందామని పుట్టగానే ఎందుకో నేనసలే ఏడవలేదట

నేను ఏడవాలని గిచ్చడం కేకలు వేయడం అరవడం చేసారట ..

ఇప్పటికీ నీను ఇంతగా మాట్లాడుతుంటే ..ఆ రోజు ఎందుకు ఏడవలేదని నవ్వ్యుతూ అంటూంటారు

మా అమ్మ సద్ది కంచం ఓ కట్టే పుల్ల తో గట్టిగా శబ్దం చేస్తే ఉల్లిక్కి పది మొదటి కేక వేశానని .కతఃలుగా చెబుతుండేవారు.

అలాంటి పుట్టుక నాది

నాతొ బాటు ముగ్గురు అన్న లు ఇద్దరు అక్కలు

ఆకలి ఆత్మీయత , అంటరానితనం అమ్మ పాలుగా సమంగా పంచుకున్నాము

..ఇంటినిండా..మోకాలి లోతు దారిద్రం .

ఇంటిల్లిపాది పనిచేసినా ఇదు వేళ్ళు నోటిలోకి పోవడం కష్టం

అందుకే ఇంటిల్లిపాది రెక్కలు ముక్కలు చేసుకున్నారు .లో అందరినీ పొలం పనిలో పెట్టిన మా అయ్య

కుటుంబానికి ఆసరా అని నన్ను తప్ప అందరినీ జీతం ఉంచాడు మా చిన్న అన్నను.

గింజుపల్లి వారికి యేదుము వడ్లకు(రెండు బస్తాలు ) కుదిరిచ్చినట్లు జ్ఞాపకం

నన్ను మాత్రం ఒక్కడినే ఎందుకో బడికి పంపాడు మా అయ్య ..

వారం లో కనీసం రెండు రోజులు .కడుపునిండా తినడం ..మాకు అత్యాసే

ఈ విషయంలో నేను చిన్నన్న వల్ల కనీసం మామిదిచేక్కల మాడిన అన్నం (సద్ది అన్నం )

తన తుండు గుడ్డలో కట్టుకొని బుజాన వేసుకొని ..గొడ్లను తోలుకొని పోతూ నేరుగా బడికి వచ్చి మూట నాకిచ్చి పోవడం

బావిదగ్గర మూట ఇప్పి తిని వాడి కండువా వాడి కివ్వడం దాచేస్తే దాగని సత్యం

అన్న మాత్రం ప్రతి రోజూ ఉదయం 3 పూటలా సరిపోయేటట్లు తిని (ఇంటికొస్తే ఉపవాసం మామూలే మాకు)

తన మధ్యాన్న కూడుని నాకివ్వడం అవి అమ్మ పాల లా పంచుకున్నాము

నేనక్కడ బడిలో చదివినన్ని..రోజులు అతను జీతం ఉన్నన్ని రోజులు .అతని పగటి సద్ది నాకు దాదాపు పదో తరగతి వరకు ఇచ్చిన ..

నా అన్న నా అన్న మాకుటుబాన్ని వదిలి మమ్మల్ని వంటరి వాణ్ని తలుచుకుంటే

గొంతులో గంధకం పోసినట్టుంటుంది

అలా పగటి సద్ది తిని చదివాను నేను అక్కడనుండి హైదరాబాద్ చేరాను పరిశోధనకు

నేను తినే ప్రతి మేతుకులో అతనికి వాటా ఉంది ..దాన్ని తీసుకోకుండానే తొందరపడి వెళ్ళాడు అన్న.

.నేను ఈ ఇక్కడ చేరిన రోజు నా అన్న మరణం జరిగింది ..

నేటి కి సరిగ్గా రెందీల్లు జూలై 31 అర్థరాత్రి అంటీ తెల్లవారుజామున 2 : 45

నన్ను అనాదను చేసిన రోజు కసాయి కాలం నన్ను కుదేలుని చేసింది

కాలం చేసిన గాయాలు సలుపుతూ..కుములుతూ నేను ఇక్కడ

మంచితనం కు మారు పేరు అయిన మా అన్న

ఆ రోజు మరణంతో యుద్దం చేసాడు

అతను పరాజితుడనే చెడు నిజం నాకు తెలుసు ..

ప్ర్రాణం కొసపంటి తో అదిమి అలసి

..ఆవిరయి పోయిన అన్న సంగర్షణకు మూగ సాక్షిగా నిలబడ్డ నేను

మేము కలిసి అమ్మ రొమ్ము పంచుకున్నాము

ఆయ్య కష్టాలను ,ఆకలిని పంచుకున్నాము

అంటరాని తనాన్ని,అవమానాన్ని పంచుకున్నాము

అన్నా నీవెప్పుడూ

అనే వాడివే ..

జీవితాన్ని వెంట తీసుకెళ్ళమని

సమస్త విశ్వాసాన్ని వెంట తీసుకెళ్ళమని ..

నడిస్తే మొత్తం యుగాన్ని తీసుకేల్ల మన్నావే

యుగాలు మారుతున్నా ఆకలి అవమానం పోనీ

లోకం లో ఉండడం ఎందు కనుకున్నావా?

ఇక్కడ ఎప్పటికయినా ఆకలి అంటరాని తనం

లేని లోకాన్ని చూస్తానేమో నాకు తెలవదు

కానీ మమ్మల్ని ఇక్కడ ఒంటరిగా వదిలి

మండే కట్టెలతో కాయం కాల్చుకున్నావే

నీ కొడుకు కళ్ళల్లో శూన్యం ఎవరు పూడ్చాలి ?

నా కస్టాలు ఎవరితో పంచుకోవాలి?

నా అపజయాలు ఆకలి ఎవరితో కల బోసు కోవాలి

నిన్ను మళ్ళీ చూదాలండీ…..

మా కుటుంబ ఉన్నతికి

రెక్కలు ముక్కలు చేసుకొని

హటాత్తుగా మాయం అయిన చిన్నన్న జ్ఞాపకాలాలో ……